Dağların gölgesi düştü omzuma
Akşam erkenden çöktü yüzüme
Bir kuş geçti adımı bilmeden
Rüzgar sordu kimsin diye


Yol uzunmuş meğer insan içinde
En çok da kendine varmak zormuş
Bir ömür susarak anlatmışım
Duyan olmamış kalbim yorulmuş


Ben bir ateştim küle döndüm
Dumanım çıktı göğe doğru
Söndürmedin üflemedin
Kendi kendime oldum kor
Ne sitemim var ne feryadım
Yorgun bir saz teliyim şimdi
Dokunursan titrer içim
Dokunmazsan susar sesim


Geceler dar gelir dara düşünce
Duvarlar yaklaşır adım adım
Aynadaki çirkin bana bakar
Geç kaldın der anlarım


Toprak sabırlıdır insandan
Taş bile dinler bu derdimi
Bir tek gökyüzü bilir nasıl
Taşıdım içimde kendimi


Ben bir ateştim küle döndüm
Dumanım çıktı göğe doğru
Rüzgar aldı savurdu beni
Ne arayanım ne soranım
Yalnızlık bildi yerimi
Bir gün olur bir ses duyarsan
O titrek tel benim canım
Çok konuşmam derinden yanarım
İşte öyle tanı beni
Tanı beni
Tanı beni