Özledim Seni
Seni özledim...
Seninle bir kahve içmeyi değil, yanında kalmayı özledim. Gün yorgunluğunda dizinde uyumayı, saçlarımı okşamanı özledim. Kısacası, seni özledim.

Bugün, seninle tanıştığım ilk günün yıldönümü. Ama yıllar geçti, sen yine yoksun. Bana bir asır gibi gelen zamanın nasıl geçtiğini gel de bana sor.

Bir de üstüne basıp geçtiğimiz şu kaldırım taşlarına sor. Seni beklerken kaç gece sabahladığımı, kaç ömür tükettiğimi onlara sor.

Bir zamanlar seninle yürüdüğüm sokaklar... Şimdi bu sokaklar bile istemiyor artık beni.

Sensiz geçen hayat öyle ağır ki; sıcak bir çorbanın bile tadı kalmadı. Hayatın bütün lezzeti senden sonra çekildi gitti.

İşte yine aynı sokak, aynı köşe... Ama ben artık aynı ben değilim. Değişmeyen tek şey, içimdeki sensin.

Ne elinde sazıyla gezen o ozan kaldı, ne sana türküler yazan o adam.
Yorgun, bitkin ve dizlerindeki ağrılarıyla yürüyen biri kaldı geriye.

Bugün Şubat’ın beşi... Yani seni tanıdığım gün.
Tarih iki bin yedi olmuş.

Beni yıllar değil, sensizlik tüketti.

Şu yüreğimde kor gibi yanan ateş... Seni tanımak mıydı, yoksa seni sevmek mi?

Hele bir yudum daha çekeyim... Hava soğuk, akşama da çok var.
Kalacak bir yer buluruz elbet.

Zaten birazdan gelir polis, "Sokağı işgal ediyorsun." der, buradan da kovulurum ya.

İşte en çok da buna yanarım ben, güzelim

02 05 07