yar

tutup iki kıyıya asmışlar özlemi ve kavuşmayı
dalgalarında kayboluyor sessiz çığlıklar

gemiler gelir geçer
ve uzakları yakın eden yollar acıtır en çok maşukun canını
sen de gelip geçiyorsun kıyılarımdan

bir vakit
kesişen iki düşün arasında buluşalım diyorum
sessiz ağlayalım
soluksuz bakalım bir vakit
olur olmaz bir hüznü sevelim
sokak çocuklarının saçlarını okşar gibi

yok

iyisimi
sen hiç karşıma çıkma
ben en çok kaybetmekten korkarım
en çok alışmaktan

ama

sen beni yine de dinleme olur mu
aniden çık karşıma umursamadan
aldırmadan gel geç yamacımdan

istersen

istanbul’ un alev alev yandığı anlardan birinde olsun
kimse anlamasın yandığımı

bilmiyorum

anaforlarında kayboluyorum düşüncelerin
ne çok bilmediğim var hakkında
ne çok korktuğum
ne çok meraklandığım
ve ne çok sebepsiz hayıflandığım

dediğim gibi

sen bana aldırma
kader denen bir şey var