İşte şiir,

Türk Edebiyatında yeni nesil diyebileceğimiz bir eser. Okuyunca Nurullah Genç okuyorum sandım. Malum onunda böyle eserleri çoktur.
Şiirdeki yapı/form ve kâfiyelerin ababccdd, efefgghh vs. örgülenişi ile mısraların bu uyaklar dahilinde bir simetriye göre sıralanışı şiire hayat vermekte. Bentler kendi içerisinde bir bütünlük arz ederken, kâfiyelerin bu bentlere ustaca düz ve çapraz olarak yerleştirilmesi ve üslubun imgelerle süslenerek şiirin dilini güzelleştirmesi ayrıca şiire ayrı bir güzellik katmaktadır.

Bu tür bentlerden teşekkül eden şiirlere Divan Edebiyatı döneminde kâfiye örgüsüne göre değil de mısra sayılarına göre isim verilirdi. Bunları yaşatmak adına ben de bu tür eserlere mısra sayılarına göre o isimleri vermekteyim. Sekiz mısradan teşekkül eden bu şiire bu açıdan “Nev’i Müsemmem Şiir” diyebiliriz.

Hem bu şiirin ruhuna da uygun düşmektedir. Çünkü Modern Türk Edebiyatında bu tür eserlerde eski divan şiirleri tadı vardır. Bunun kökü tâ oralara dayanmaktadır. Bu yüzden o tür şiirlerdeki edebî sanatlar bu tür şiirlerde daha çok yer bulur.

Böyle şiirler yazabilecek kalemler gerçekten azdır. Afet ablamda bunlardan bir tanesidir.

Şiir yapı, muhteva, dil ve üslup yerli yerinde… Günün Şiirine düşmesi gereken “Gözlere” yazılan bir destan…

Teşekkürler, tebrikler ablam…