anneler ölmesin
gökyüzünde güneş
gibi daim olsun ömürleri

serimde sensizliğim
sana bin türkü söyletir
gözlerin ayla dolu
güneş kokar nefesin
beni kucağında büyüt
saçlarımı okşa

şimdi bahar mevsimidir
cümle ağaç gülmeye durdu
ne altın rengi yaprak dallardan uzak
ne kırlangıç yuvadan
sen, ben ve hasret nice baharı birlikte gördük
gülebilsem sana bir kez dokunabilsem ellerine

hani gözlerin, hani ellerin
hangi dipsiz kuyulara attılar geçmişi

kapat gözlerini görme bensizliği
duyma sesimin yokluğunu orada
ben gözlerimi kapadım
yok sayıyorum sensizliği
kulaklarım tıkalı, yoksa delireceğim

yeşil mi geceleri İzmir’in
ve caddeleri hâlâ bahar kokar mı
yalansız bir gündür yaşamak orda
özlemek yarısıdır kavuşmanın
kaldırımlar ıslak, yosunlu
insanlar inadına yorulmuş
kaçmak kurtuluş değil

ya rüya içinde yaşayacaksın bu âlemde
ya da ömür boyu hiç uyumayacaksın