bir bardak kaynar suyu
tek yudumda içmiş gibi;
tam da böyle
bir ateş yakar göğüs kafesimi.
döner dururum yattığım yerde;
geçmek yerine
daha da alevlenir közleri derinlerde...

sesini duymasam da
bir heyecan kaplar yüreğimi;
nazlı nazlı salınan
söğüt dallarının meltemle titreşiği gibi.

şakacı rüzgârların getirdiği
gülüşünle uyanır umutlar;
her sabah sana koşarım,
uyandırmamak için ayak uçlarıma basarak.
ilk seni selamlamak isterim,
uyku mahmuru gözlerimle konuşarak...

belki de oldum olası bu denli
içten bir sevginin özlemiydi düşlediğim;
bütün dengelerimi alt üst eden
vazgeçilmezim oluşun...

akan sel suları gibiydim senden önce,
durulmaya çalıştıkça hırçınlaşan.
sense mağrur bir kaya oldun;
ben arsız dalgalar misali eteklerine tutundum...

ben küçüldükçe sen büyüdün
sen büyüdükçe ben kayboldum.
yüreğinde hiç izim kaldı mı, bilmiyorum...

şimdi gözlerinde sonu olmayan
bir yolculuğa çıkıyorum.
eğer hissettiklerimin adı aşksa;
ilk ve son yaprağıma "sen"i yazdım.
ve seni böyle yaşamak istiyorum...




Hatice Ak