Hanım der ki “kalk herif, seni bekler bulaşık
Mutfakta kalmadı bak, ne çatal ne de kaşık
Dinlendin yeter artık üç dakika yaklaşık”
Ne diyeyim dostlarım mecburum elim mahkûm
Yoksa harp çıkar evde, sokağı sarar korkum.

Derler ki; “Dursun ağa hanımından korkarmış
Kadının bir elinde her an merdane varmış
Yediği dayaklardan beti benzi sararmış
Rezil oldum başkente olur mu böyle zulüm
Desem de aldırmıyor; “Dur, yapma, canım, gülüm.”

Altın günleri gelir hamuru mayalarım
Yufkaları açarım bükerim kıvrım kıvrım
Çiğ köfte de yaparım servis kalmasın yarım
Daha ne ister bilmem yine şikâyet eder
Güldüğüme bakmayın halim uşaktan beter.

Çamaşırım kar gibi kaynatırım kazanda
Mis gibi kokar evim astığımda bir anda
Bana kılıbık derler dolaştığım her yanda
Hanıma yardım işte öyle miyim söyleyin
Sıkıldım bu sıfattan artık hamarat deyin.

Kızıyor karışıyor tek dostum var sigaram
Evi kokuttun diye onu da etti haram
Biraz sakin duruyor sadece iki bayram
Üç yüz altmış beş günün yedi günü rahatım
Kalan günde bitmiyor hanımımla cihat’ım.

Çarşı Pazar hep bende, yeri ovma cam silme
Sofrayı hazırlama, kavun karpuzu dilme
İnsanca yaşamayı ister bil ister bilme
Çaresi yok bu dertten, ecel gelirse şayet
Kurtulmuş olacağım işlemeden cinayet.


AFET KIRAT