3
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1141
Okunma
Ne çok sarıp sarmaladım kendimi
Üşümemek için yokluğunun ayazında
Oysa kendini avutmakmış sadece
Küçükken kollarımı dolayıp boynuna,
Küçük avuçlarımı ısıtırdım koynunda
Anladım ki; O zamanlar üşümek
Tenimin ürpermesinden ibaretmiş.
Şimdilerde anlıyorum
Üşümek;
Piç kalmakmış hasretin eşiğinde,
Gecelerin, rutubetli karanlığında boğulmakmış,
Kader denen kahpenin koynunda,
Ruhsuz sevişme dramını sahnelemekmiş!
Üşümek;
Dizlerimde ki kabuk bağlayamadan
Yeniden kanayan yaralar,
Acıya aşina gecelerde
Akan damla damla kan,
Sıtma nöbetlerinde geçen bir ömürmüş
Şimdilerde filize durmuşken dallarım
Yine dolu vurgunu her bir yanım!
Artık sarsam da kendimi sıkı sıkı
Yokluğunda üşür canımın orta yeri!
g.sarıoğlu
yaş kaça değerse değsin, annenin baharı hiç geçmezmiş meğer ...
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz