“Amele Mektupları – 1“


Merhaba benim canım anam
Nassan eyisen inşalah?
Ben eyyem çoh şühür.

Seni ve bubamgili özlemişem,
Burnumda tütisiniz.

Ne zamandır yazamamıştım siye
Ahşam erken yattı arhadaşlar
Beni uyhu tutmadı,
Ahlıma, göynüme düştünüz.

Buğün şantiyede öyle yemeğini yerken
Memed gösterdi gastede
Analar günümüş pazar günü.
Onun anası yoh, çocukken ölmüş
Teyzesi analıh yapmış
Gidemde elini öpem dedi çocuh
İçim cız etti valla.

Anam, nurum, canım,
Dünyaya getirenim,
çilemi naz etmeden çekenim
ben de ne çoh isterdim gelem yanına
öpem elini doya doya, gohlayam seni
tarayam saçını, sarılam sıhı sıhı
ah anam, anacım özlemişim seni…

Ama gurbet eşte, iş var, gelemem ki
Gerçi buna da şühür, çok şühür ki işim var
Ama şu arabanın borcunu bi ödeyelim
Gitmem bi daha heçbiyere
Canıma yetti hasret…

Neyse anam, bubama
Teyzemgile, dayıma, bi de şeye
Ayşe’me, bol selâm et.

Yaza düğünü yaparız inşalah
ama sen deme bişey gıza, ben derem
Mübarek ellerinden öpmüşem
Beni de merah etme sahın
Hasretinizden başha derdim yohtur.

Allah’ıma emanet olun hepiniz,
hayırsız evlâdın Amed…


12.02 – 6 Mayıs 2010
İstanbul