Saklambaç oynanan derme çatma binalarýn
Bizden habersiz çocukluðu büyüttüðünü bilmedik
Ne zaman dizimizde yara
Ne zaman gömlekte çimen lekesi
Ne zaman topaðýn kiri bulaþmýþ yüzümüze gözümüze
Her köþeden bir büyük çýkagelirdi
Ya anne olurdu eli maþalý ya baba oludu gözleri öfke dolu.
(korkuyu böyle öðrettiler bizim çocukluðumuza )

Bahar bitmeye yüz tutar erikler dallarýnda gülümser
Sümmani amcanýn yasak meyvelerine saldýrýrdýk
Ne zaman diþlerimizde kamaþma
Ne zaman karnýmýzda aðrý
Veya Yadigar teyzenin avazý çýktýðý kadar sesi
Küfürler doldurursa peþimize
Her camdan bir kafa uzanýr, kapýda gölgeler belirirdi
Ya abla olurdu diþleri sýkýlmýþ
Ya abi olurdu gözleri öfke çanaðý
(Piþmanlýklarý böyle öðrettiler bizim çocukluðumuza )

Bizi hep kendine benzetmeydi tek çabalarý
Üç kuruþluk hediye ancak bayramdan bayrama
Azar, üç öðünle beþ vakit arasý hazýr ekmek
Ne zaman notlarýmýzda düþme
Ne zaman okula acele çaðrý
Veya dedikodularda adýmýzýn geçmesi
Ya dayý olurdu utandýrýlmýþ
Ya hala olurdu hazýr kulak çekmeye
(Aile onurunu böyle öðrettiler bizim çocukluðumuza)

Yüreklerinde nasýr vardý Rahmetli Salih Amcanýn
Oysa kocaman bir düzlükteydi tarlasý
Ne ekin olurdu, ne de kýrýlasý fidanlarý
Tutturmuþ top oynanýr mý diye gâvurlar gibi
Ajanslarda en çok sevindiði pordo mavi gene yendi
Ne zaman yýrtýlsa ayakkabýnýn bir köþesi
Ne zaman terden su olsa fanila
Ne zaman tarlada bir ayak izi kalsa sahipsiz
Yüreklerinde nasýr vardý Rahmetli Salih amcanýn
Kendi oðlu da oyun arkadaþýmýz ana avrat küfrederdi
(Gâvurluðu böyle öðrettiler çocukluðumuza )



SÝNAN YILMAZ