Bir yolcu bekler bu son istasyonda
Bekleşir ardında bir sürü seven
Ağıtlar yakılır
Dualar edilir
Hazin hazin sallanır mendiller
Bir tiren kalkar bu inilmeyen istasyondan
Bir ağıt
Bir çığlık
Bir hıçkırık sesiyle
Gider sonsuzluğa doğru nazlı nazlı
Bomboş kalır
Ufka uzanan eller
Gözyaşlarıyla yıkanır mendiller

Bir rüzgâr eser deli dolu
Yağmurlar yağdırır
En kuru pınarlardan
Alıcı kuşlar gibi
Döner bir kara bulut
Kara bulut yüklü
Kara bulut sancılı
Nelere gebe kim bilir
Akıbet ne gösterir
Gazap ve rahmet yan yana
Bir film şeridi canlanır
Canlanır hatıralar sisli bir perdede
Ve dedirtir ki insana
Tavana dikilmiş donuk gözlerin lisanıyla
Meğer neler de sığarmış
Kısacık bir ana

Kar düşer mor dağlara
Çığ düşer yüreklere
Yaprak yaprak ağlar ağaçlar
Solar soğuktan ayazdan
Yemyeşil kırların rengi
Kurur çiçekler dallarında
Adı nedir bu mevsimin
Ne vakit gelir bilinmez
O geldiğinde titrer korkudan
Ne varsa yer yüzünde
Bükülür beli zamanın
Tutmaz olur dizleri
Son nefesini verirken güneş ufukta
Kararır gökyüzünün
O masmavi gözleri

Bir yolcu bekler bu son istasyonda
Bekleşir ardında bir sürü seven
Gözler yaşlı
Yürekler buruk
Sözler boğuk
Açılan şu kapıdan girilince içeri
Artık her şey biter faniliğe dair
Aslında yeniden başlar çok şey
Hayat
Acı
Korku
Umut
Ve sair

Gidenler gider
Dönmez bir daha geri
Bir fasıl sonra
Gidenleri özleyenlerin ardından
Yeni yolcular bekler
Hiç bir yolcunun inmediği bu istasyonda
Buluşmak ümidinde yeniler
Önden gidenlerle
Donmuş bir zamanda
Bambaşka bir mekânda
Çok uzaklarda buralardan
Çok uzaklarda
Ötelerde
Maverada

18.03.2010 / ÇORUM