1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1172
Okunma
gecenin uykusuz tıkırtılarında sensizliği duyuyorum
yaşlar çiseliyor gözümden,ağlıyorum
bir ağıdın şairliğini yapıyor rüzgar
teninin sıcaklığını hatırlatıyor üflediği an
ve ’sen’ yerine koyuyorum,sarılıyorum...
gökyüzü birden kimsesizleşiyor
ne ay asılı şimdi yerinde
ne yıldızlar sohbet ediyor aralarında
herşey susunca korkumun yüzünü kapatarak
bir gölgeden fışkıracaksın diye bekliyorum,yanılıyorum...
gece üzerindeki kirleri toprağa gömüyor
yavaş yavaş sabah doğuyor...
acımasızlığın baş öğretmeni hayat...
bana geceleri ölen güneş gibi
her gün yeniden ölmeyi öğretiyor
her an sensizliğin doğuşunu yaşamayı...
ölüm öğretilir,öğrenirim biliyorum
ölümü yaşarım da
yaşayan sensizliği,yaşayamıyorum
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz