8
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1323
Okunma
Kendimiz ürkerken, kendi sessizliğimizden,
Kime haber vermeli, kimsesizliğimizden ?
Yalnızlaştıkça dünya, çoğalıyor içimiz,
Nerden baksan yarımdır, gözüken kimliğimiz.
Güvenmezken hekime, kimi sormalı, kime ;
Ey hayat ! Nerden aldım, seni, böyle terkime ?
İzbe bir karanlıktan, göz kırparken geçmişim ;
Söylesenize madem, ne idi bur da işim ?
Adem yaşayamazken, nehirlerce Havva’sız ,
Bir fanusun içinde, yaşatırsın havasız !
Adem kaçtı kurtuldu, kurtuluş mu kovulmak ?
Boğuyor sularında, düştüğümüz her ırmak.
Öyle tek bir yasakla, deniyorken Adem’i,
Bunca yasak içinde, kimden ayırsam, kimi ?
Şimdi kovulacağım, başka dünyalar var mı ;
Oradan çığlığımı, acep kimse duyar mı ?
Elinde kurbanlıklar, sokaklar dolu Kabil,
Bir kez mi gönderilir, kurtuluşa ebabil ?
Geçiyorken yolumuz, ışıksız şehirlerden,
Saklanıyoruz her dem, sanki münkir-nekirden !
Nerde başlar evveli, nerde biter ahiri?
Yine gömüyoruz bak, kızları diri diri...
Kaç demir ray geçiyor, aklımın kıyısından ,
Daha mı mübareğiz, dünün evliyasından ?
Kaç patika geçiyor, uğuldayan ormandan ?
Tanınmaz kimse öyle, bakılınca alnından.
İçimiz de karanlık, dışardan daha derin !
Her gün çekiliyorum, içine gözlerinin ...
Hayrettin YAZICI
5.0
100% (4)
Cevap Yaz