bilmem ki kaç modeldi, bedford marka bir kamyondu
ne üstünde çadırı, ne de tutunacak bir yanı vardı...
her sabah erkenden yola çıkılır, öbeklenirdi insanlar;
belli noktalarda genç-yaşlı kamyonu beklerlerdi.

yollar soğuk, yollar ıssız...
yaşam biçimi olsa da acımasız,
güller açardı yanaklarda; başlarda al yazma,
ayaklarda kara çizme...ve kat kat çoraplar.
ay ışığı fenerleriydi yollarını buldukları,
arada bir sebepti irkilmelerine
kurt ve çakal ulumaları.

zordu yaşam anlayacağınız;
mücadeleleri daha doğmadan başlar.
anaları da bilmez ehlikeyif nedir;
yerilmezdi aşlar, erik istemezdi canlar.

naz da edemezlerdi erlerine,
görevleriydi her yükü taşımak;
"karnı sıpadan, sırtı sopadan
mahrum edilmezdi", büyük lütuftu yani...

ya babalar; babalarımız…!
filtreli sigaralardı en büyük lüksleri,
kıymazlardı ya içmeye;
tabakalara doldururlardı
tekel paketlerinden çıkan tütünleri.

bir de kendi emekleriyle,
jandarmadan gizli yetiştirdikleri kaçaklar...
sararlardı üzeri arap harfli kâğıtlara;
dumanı derseniz,vapurları kıskandırır yoğunlukta...

yangınların ardından küle dönen ormanlar,
sil baştan dikilecektir;her birine zimmetlidir
eşek yükü çam fidanlı tahta sandıklar.

bir düzen içinde, özenle ekerler fidanları;
ormanda büyüdüklerinden mi bilinmez,
pek cazip değildir okul masrafına katkıları...
orman idaresinden alacakları üç beş kuruş,
çok paradır aslında yokluk içinde olanlara.

düşerler yollara yarı uykulu ay ayazında;
ırgattır onlar, köylüdür, bilirsiniz işte...
hani "milletin efendisi olanlar"
demişti ya ulu önder Mustafa Kemal;

işte onlar....! ! !


Hatice AK/29.01.2010