Uçsuz bir bozkır içim, yanıyorum o biçim !
Kaybederek dönüyor, gönderdiğim, son elçim.

Bur da her şey bambaşka, seraptan su içilir,
Ya bir kara trenle, ya kısrakla geçilir.

Ok atımı değildir, sanma, hiçbir mesafe,
Rıza göstereceksin, kederle gelen keyfe.

Devleri öldürdüler ve diz çöktü develer,
Zamana direniyor bacalı, kerpiç evler...

Hala vadilerimde, aç geziyor karanlık,
İnsanla, cin kol kola, bu yüzden kalabalık.

Türbedarlar, umutsuz bir bekleyiş içinde,
Yükünü yıkar zaman, ya Maçin’de, ya Çin’de.

Her nefeste yangın var, bak dört yanım Kerbela !
Belayı aşk edindik, giyindik Kalubela...

Derin kuyular açtık, neft çıkar, söyler Nef’i,
Her şey baş döndürücü, zenneler, çalar tef’i !

Nesimi’yle birlikte, yüzdüler derimizi,
Şimdi de yüzüyorlar, görsen ciğerimizi...

Divane de değilim, çaldılar aşk atımı,
Şimdi takas ederler, neft ile hayatımı...

Anılırken adımız, pazarda, panayırda,
Çektiğimiz acılar, kapanır beyaz karda...

Bir kardelen gibiyim, ürkek, titrek bir peri,
Derin karanlıklarda, yakarlar diri diri...

Her şey ayan beyandır, bur da saklanılamaz,
Allah’a ulaşmıyor ! Kıldığım onca namaz...

Nedir yüz görümlüğüm , kaç asır sürer gerdek ,
Bir gün çatlar mı acep, "Bozkırdaki çekirdek" ?




Hayrettin YAZICI