Hey şehirli çocuk! Sana diyorum.
Sen playstationlarda oynarken,
Ben burada taş vurmaca oynuyordum.
Ben burada mutlulukla oynuyordum.

Evet, bilgisayarım hiç olmadı,
Bisikletim de öyle.
Facebook’a msn’ye chat’lere takılıyorsun,
Bunlar delikanlıyı bozar arkadaş.

Elin yüzün bembeyaz,
Pamuk gibi tenin...
Benimse yüzüm sivilceli, tenim esmer,
Ama mutluyum, ama misafirseverim.
Bunlar sende var mı söyle şehirli çocuk?

Söyle bana şehirli çocuk!
Hiç dağların var mı, dolaştığın?
Hiç tarlan bahçen var mı,
Hesap vermeden bedava,
Domates aldığın, kavun karpuz aldığın?
Hiç nehrin var mı her gün yıkandığın?

Bir çimento yığını içinde değil misin?
Sağın bina solun bina...
Söyle hiç bayırın, çayırın var mı?
Söyle çocuk hiç bulutun var mı?
O güzelim yıldızların var mı,
Gece boyunca seyre daldığın?

Ben dağ kokarım, ben gül kokarım,
Ben köy kokarım arkadaş.
Benim her anım piknik,
Her anım kamp.

Şehirli çocuk kefeden çık,
Gel bana takıl.
Sana adam olmayı öğreteyim.,
Sana özlemlerini, sana doğayı,
sana seni vereyim.

Bırak ağzından sigarayı.
Önce orda anlaşalım.
Artistliğin sökmez arkadaş,
Önce adam olacaksın.
Bizde bir kural var,
Sevgide saygıda kusur etmeyeceksin.

Şehirli çocuk! Unutma,
Ben seni okurum.
Ama sen beni yazamazsın,
Yazamazsın.

Ben buradayım, nehrin kenarında,
Elimde kâğıt kalemim.
Gölgenin birinde minderin üstündeyim,
Hayat bu değil mi şehirli çocuk?
Sende bunlar var mı?
Anlayamazsın.

Evet, kabul ediyorum.
Ben, ben,
Ben köylü çocuğuyem arkadaş
Köylü çocuğu.

kabılcevz şairi