Bir sessiz tren kalkar
Hayat denen güzel gardan
Bu trene binme gülüm
Asyırırlar beni yardan
Kara tren derler ona
Kıyar sana bir de bana
Döngüsüdür bu dünyanın
Kurbanım ben yaradana
Kara trene binme gülüm
Seni alır götürürler
Beni burda bırakıpta
Hasretinden öldürürler
Beklerim ben nice sene
Döner belki kara tren
Bilirim dönmez ama
Gelir belki kara tren
Bir sessiz makinisti vardır
Ne şan dinler nede şöhret
Yol boyunca hiç konuşmaz
Ne kin besler nede nefret
İsyan eder yolcuları
Neden gidiyoruz burdan
Bıraktık sevdiğimizi
ayırmayın bizi yardan
sesler gelir çığlık çığlık
durduğumuz son duraktan
şehir mi yandı ne?
Neden yanıyor bu dağlar
İğne atsan düşmez yere
İnsan dolmuş her bir yere
Nedir bunlar gördüklerim
Sanka lavla dolmuş dere
Gelmişiz ya biz bir kere
İndik ıssız çöl bir yere
Uzakta gülşen bahçeler
Acep burası da nere?
Durduk bbir kapı başında
Sanki mücevher taşında
Kapıda bir bekçi bekler
Nur yüzlü dede yaşında
Geçenler memnun halinden
Her şey geliyor elinden
Ne yapsa hesap sorulmaz
Kurtuldu dünya elinden.
Zaman hızır gibi geçti
Geçemeyen ceza çekti
Cezası biten müminler
Kapıdan içeri geçti
Kötü nefisler yok oldu
Tüm düşmanlıklar kayboldu
Herkes mutlu çünkü her yer
Ebedi huzurla doldu

2008 TUNCELİ

çok bir şiir akıcı ve düşündürücü o güzel çok beğendim zevekle okudum...

kalem ve türeğine sağlık kautlarım sayfana tebrikler ve takdirler bırakıyorum...

ve diyorum ki davetsiz misafirlar dışarı... trene binmesinler...

ve diyoru ki depremde evler yıkılmasın kara tiran oaralarada uğrasın...