Bir damla yaş süzülmemeye
İnat etmiş gözlerimden
Korku ile yüzleşmeyeyim diye
Taş koydu kapısına resmen

O orda durdukça canım yandı
Dört duvarımda müthiş yangın vardı
Közler sızlatıyor rüzgar ateşliyordu
Gönlümün sokakları tam bir makber yeri

Ne kadar dayanabilecekti orda durmaya
Arkasından gelenlere engel olmaya
Hayatın pembeleri hatırda kalmaya
Nasıl ulaşacaktı kaçan anlara

Artık süzül gözyaşım , gerek yok tutunmana
Bir dakika öncesi geçmişin kollarında
Hadi bırak arkanda kopmasın bir curcuna
Nede olsa kaderdir mecburuz yaşamaya

Ve aktı aktı aktı....
Her damla içinden bir anıyı bıraktı
Her saniye yüreğinden acısını aldı
Ve gözyaşların gerçeği yaşandı
Hüznün ve vicdanın bitiş noktası

"Allah’ım ; gülmek kadar ağlamayı de nasip et yüreklere"
Sevgim ve duamla...

10/08/2009
10;20
eMİNE