yağmuru ağlat



gidiyorum.
arınmış bir yol bekliyor beni
kamburumda ağır aksak yalnızlık
ve kuzguni bir sefillik alıyorum sırtıma

şimdi an zehir zemberek
ve akrep sancıyla kıvranıyor
ki ben gidiyorum / birileri uğruna
bu sevda ateşten işlemelerle gergef

sokak ortasında
sokaklar çıkmaz
elimde
avucumda
ipsiz sapsız
ve kavrulmuş bir aşk gibi
yanımda.


bulutlar birazdan parçalanacak
kaç.


giyindiğin kaç benlik kaldı ki sokağın tavanında asılı
haydarpaşa’dan kaç vapur gider / içimden neler
ve sorgular
işte beynimi inceden sorgular


bulutlar ebabille yağıyor tenime her defasında.
yanıyorum

gergeften bir dokuma örtülüyor aklıma / ateşten
birileri uğruna sırtıma kambur
istanbul yalnız kalmıştı
ve sabahları mahmur

haydarpaşa neden dedim bilmem
hiç gitmedim
sokaklarında dar gezen bir darağacı
çok sevdalı yağmura
ah! yağmurla

yağmuru öldür
yoksa cinayet
sonra kaç
sen olmadan bu yük taşınamayacak
bulutlar birazdan parçalanır
bu ölüm beyaz değildi
sen sakla / aklanır


ve yağmur ölür


nerde o
ve hangi göğün ardına saklanır