evet
saman kağıtlarına yazılmış bir aşkın
yandığı günü görüyorsunuz şimdi
her birinin elinde ateş parçaları duruyor
hani sönecek olsa
yeniden yakmak
yeniden kül edip de savurmak için

merak etmeyin
şiirim anka’ya hiç dokunmayacak
ben onlardan bahsedeceğim size

II

sahra da görmüştüm sizi hani
kum gibiydiniz
veya ben hırsızdım siz yine de beni çalıp giderdiniz

oyunlar içinde ya da bir kum fırtınası gibi
yerinizi hiç belli etmediniz
nerdesiniz
ey ruhlarım
gece yere inmek üzere
bu karanlık büyü bir başına bir bedene
karabasanlar çöktürür bir iğne bulamaz bile


çocuklar dolaşıyor sağımda solumda
saklambaç oynamayalı çok olmuştu
ama ebeliğim bilinmiş ya bir kere
yine sobe
yine sobe

ha hatırlamışken siz nerelerdeydiniz yine
yanıyor avuçlarım bakın
ateş taşıyan sizler değil ateşi suya gömenlerdiniz
mavi bir nehre kızılı çalıp
süvarilerden kaçan sizlerdiniz
şimdi nerdesiniz

III

ben bitmiş bir yangının etrafında gezinirken
kanadı kırılmış bir ateş böceği çekiyor dikkatimi
ellerimdeki soğuğun yangını
onun acısını hissedemeyecek kadar sert
yangın da bitmeseydi hani ruhlar gitmeseydi
ben bitmiş bir yangının için ateş olacaktım
bir köz
bir kül
bir ruh
bir beden olamayacaktım

evet
ruhuma duyduğum aşkın yangınını anlatan dizelerdi bunlar
çoğul yanım sevgili
ben giderken zamanın geçmişliğine takılmayan
ve saati sormayan biriydi
neden di’li geçmiş zaman sanki
buradasın sevgilim
bu aşkın yangısı yeniden doğurur bizi