küçücük ellerimde
annemin kalbi
acıyan gözlerimde
dudakları vardı
oyunlarımın yönetmeni
kavgalarımın gizli ayıranı
geleceğimin baş kahramanı
kanatları büyük
gölgesi ağır
yalnızlığımın en yakın dostu
annem...
uzaklarımın yanındaydın
yakınlarımın içinde
sen beni kaybetmedin
ben kaybettim seni
gidince
uzun yollarımda
ağrılarımın düşmanı
tam atacakken kendimi
el açanımdın
anne...
şimdi sen varsın
ben yokum
dönemem diyorum
demirler yüreğime kelepçe
pencerem küçüldü geçemezsin anne
keşke senin yanında gibi geçseydi günlerim
her boş kağıda seni yazıyorum
yarısı senin olan kalbimi
sana ayırıyorum
yırtık olan yerlerinde ruhumun
dikiş izlerin var
içerde sağlamlaştırıyorum
bana çizdiğin
benim karaladığım yollara
şimdi tünel kazıyorum
meğer senin yerine yaptığım
bütün resimler sahteymiş
en altından yine sen çıktın
annem...
annem...
çayımın yarısında sen dolusun
bardağımda dudak izlerin
ne kadar özledim
ama çıkamıyorum
yapamıyorum
her sabah seninle kalkıyorum
uyan oğlum...
uyan
yanındayım anne bırakma
bırakma...