sisliydi gece
sizsiz hecelerin içinden çıkıyordu kelimelerim
ruhuma bölünmüş parçalarınızla uğraşıyordum
ve ondalık paydalar yaratıyordum kendime
sizsizdi gece
ben geçerken kendimi başkalarının şiirlerinde dize dize
ayaklarıma kapanmış surları yıkıyordum bile bile

ah akılsız başım karmaşalardan usumu koruyan taş yığınları
şimdi üç beş ruhun hesabına kum olmakta
ve ayak parmaklarımın ucunda zerreler adedi dağılmakta
ne yaptım ben
düşünüm arazileri beklerken
düşkünlüğüme ters düşen düşler ektim kendime
yediveren diye

yedi verdi ellerime
yedi anlamsız sancı
bölünmüş acıların güneş yanıklarını sardı tenime
siz yaptınız gömülürken ben kendime kendime toprağın dibine
siz başım dediniz ben ruhum yine de
neden durmazsınız ve sonsuz iç çekişler getirirsiniz kelimelerime
ben bitiyorum bakın gece de bitmek üzere

aydınlıktı gece
sizsiz dizelerin içinden çıkıyordu kelimelerim
yıldızlı şiirlerin içinden ulaşıyordum kendime


z&y