18
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
3126
Okunma

1968 yılında ilk kez gördüğüm mersini arıyorum.Narenciye bahçelerinin katledilerek plansız bir şekilde betonlaştırılan Mersin’de yaşamak çok üzücü.Denizden şehre beton surlar geçit vermiyor.En fazla göç alan bu güzel şehrimizde göstermelik hizmetler yapılmakta.Ben yurduma kör bakanları kınıyorum.
Kıyısında betondan sur
Arkasında Akdeniz uyur
Bilmem kaç koca cep doyurur.
Bura neresi.
Bitmez alt yapısı,
Turiste açılmaz kapısı.
Ne madalyası var ne kupası
Burası neresi.
Yolları delik deşik.
Seçimden seçime sallar beşik.
Göçler geldi yetmez kaşık.
Burası neresi.
Yok doğal gazı.
Kışın kirli,sıcak yazı.
Hiçbir tarakta yok bezi
Burası neresi.
Birkaç kelle kulak yerinde,
İşsizler kimin umurunda
Haram dolu karında
Burası neresi.
Meşhur portakalı narı
Yaylasıdır fındıkpınarı
Lokması çalınan yörük diyarı
Burası neresi.
Denize küsmüş,dağa küsmüş.
Betona dönmüş,bahçeleri kesmiş.
Kirli paralara peşkeşmiş
Burası neresi.
Ne yolu var yürünecek
Ne namus kalmış bürünecek.
Halmi kalmış dosta görünecek
Burası neresi.
Güzellikmi kaldı sende.
Gidende pişman gelende
Hırsızlar ürüyor bu handa
Burası neresi.
Adana ile Antalyanın arası.
Gelmiyor sana talih sırası.
Yurdumuzun bahtı karası.
Mersinmi burası
Burası neresi
Orhan Semiz
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.