Göz gözü görmez bu karanlığın içinde
Yine mi köşe kapmaca oynamak zorundayız?
Sendeleyip yere düşmemek için
Sesimize yamaç mı gitmek durumundayız?

Durum bu iken ikimize birden,
Ne diye yalan söylüyor rüzgâr?
Hani ilk trende biz de olacaktık,
Daha sonra bir gemiyle bir başka denize açılacaktık?
Hani hava yolları yağmur nedeniyle durdurulmuştu..?
Peki, biz bu boşlukta ne yapıyoruz?

İki bilet ikimiz için ayrılmıştı;
Karanlığa uğramadan maviyi görecektik.
Durum bu olacakken,
Biz ikimiz sisler ortasında ne arıyoruz?

Nereye gideceğini bilmeyen yolculardan da değiliz.
Nereden geldiğimizi de unutmadık.
Hatırlanmıyor olsak da yalan değiliz.
Durum buydu derken;
İkimiz birden aynı yerden gelmedik mi?
Hatırlanmıyor olsak da birbirimizi sevmedik mi?

Ankara’dan bir tren kalkacaktı.
Sevinç dolu gözlerimiz saatte olacaktı.
Bir deniz kıyısına doğru yol alacaktık.
Bir gemi bizi karşılayacaktı;
Denizlere açılacaktık.
Durum böyleydi ya!
Bu ümit bir kavgaya karışmadan,
Çenemiz dağılıp, saçlarımız yolunmadan,
Maviye kavuşacaktık…

Göz gözü görmez bu karanlığın içinde,
Bu acılar da neyin nesi?
Yoksa yine mi başaramadık?
Bu rüzgâr nereden esti?