İkisi de yabancıydı birbirine.
Pusulasız yollarda pusuya düştüler.
Biri diğerine hasretini mırıldandı,
Diğeri ise durumundan hayıflandı.
İkisi de mustaripti.

Biri eğilip baksa görecekti bu kül benizli çocukları.
Ardında okyanus vardı rüzgârın, esiyordu.
Yeryüzü bu yalan bakışları hibe ediyor,
Bütün alkışlar yalnızlığın tezini çürütüyordu.

İkisi de yabancıydı düşlerine.
İğneden ipliğe bir yol vardı, bulamadılar.
Allak bullak masallarda doğdular.
Daha dünden, çizilecek krokilere kurbandılar.

Biri doğrulup baksa görecekti kül benizli çocukları.
Altında kökü vardı fidanın, büyüyordu.
Gökyüzü bu oluşumlara yardımcı oluyor,
Bütün yağmurlar düşeceği yeri biliyordu.

Hasret, an ve birkaç öteberi öldüler.
Yani soruldu mu, hayattan ne istediler?
Bir testinin suya gidişi gibi değildiler;
Ne bir el, ne de şefkat gördüler.