Kibrini kırarak sevdiğin için,
Aç kapıyı deyip kapıya varsan,
Aşık maşukuna sorar mı niçin?
Ağyar eşiğinde ağlamıyorsan.

Nefsinle ruhunun bitmez düeti,
Bu dünyaya mahsus mudur hikmeti?
Mesken edindiğin yurt ahireti,
Unuttun demektir ağlamıyorsan.

Ağla gönül ağla, özüne doğru,
Gerçeği görmeyen gözüne doğru,
Bitmeyen kışından yazına doğru,
Renkler açmaz olur ağlamıyorsan.

Hakk’ın bir sözüne baksan imâlı,
Nur tamamlansa da görmez âmâlı
Mushafın her harfi nice manalı,
Anlamış olmazsın ağlamıyorsan.

Ağlamak aşk ister, yürekten dile,
İnsan alır yükü, sırf bile bile,
Cüretli cahille, hercai ile,
Taşınmaz emanet, ağlamıyorsan.

Kazara verdiğin sözü hatırla!
Tutmadıysan şayet, onu yakala,
Elest bezminde sır yoktur pekâlâ,
Erler mahfilinde ağlamıyorsan.

Şu fani ömrümün çoktur ayyaşı,
Haddimi aşarak geçtim kırk yaşı,
Ey Hasibi dinle der ki gözyaşı,
"Dökme beni içten ağlamıyorsan."

20.09.2026/İlhan ÖZMEN