Bir his var içimde ölüyor sanki,
Ne yapsam bir türlü yüzüm gülmüyor,
Var olduğum yerler değerli çünkü,
Olmayınca zaten kıymet kalmıyor.

Ey değer arayan, ben hakikatim,
Söylemeye yetmez artık takatim,
Keşfedemeyene esas tokatım,
Demedi demeyin, er geç geliyor.

Dilsizin derdini güç aktardığı,
Çok bastırılanın hep seğirdiği,
Zulmünse imanla sona erdiği,
Canlardayım ancak fark edilmiyor.

Edilmiyor evet, var bir kasvet,
Günahta sınır yok, hayret ki hayret,
Batılda ihtiras, bende zerafet,
Eğri bakılınca pek görülmüyor.

Irak değilim ben, vicdan yönünde,
Kanlı bir gözyaşı döken ininde,
Dikenden sıyrılıp gülün yanında,
Soluğu aldıkça özüm coşuyor.

Haya dışı insan olamaz tekin,
Fakir nerden bilsin yediği şokun?
Yetimin, öksüzün, şehit çocuğun,
Hakkını inan ki, ismim veriyor.

Hasib’i küllerim yandı art arda,
Yananların izi durur didarda,
Vurulmuş alnından yatıyor yerde,
Hakikat canımın nabzı atmıyor.

05.08 2026 İlhan Özmen