UÇURUM ÇİÇEĞİ

Bazı insanlar vardır,
Başkasına haddini öğretmeye kalkarken
Kendi sınırlarını çoktan aşmıştır.
Kendi kusurlarını görmeden
Başkalarının yarasına tuz basar,
Kendi yarasını saklayıp
Başkasının kanayan yerini gösterir.

Ben dürüstüm der…
Oysa ki dürüstlük,
Gerçeği işine geldiği gibi söylemek değildir
Aynaya baktığında
Kendinden de kaçmamaktır.

Siz beni suçlarken
Kaç kez kendinize baktınız?
Başkalarının günahını konuşurken
Kaç kez
Kendi ellerinizdeki günahı unuttunuz?

Ben hep sustum…
Çünkü bazı cevaplar
Dile gelip söylenmez dostlar,
İnsanın kendi içinde vicdanında
Geceler boyunca yankılanır.

Siz düşmanlığı seçtiniz,
Ben ise mesafeyi…
Siz taş attınız,
Ben içimde bir çiçek büyüttüm.
Ama öyle sıradan bir çiçek değildi bu…
Uçurumun kenarında açan
Kökleri acıya, dalları sabra,
Çiçekleri semaya uzandı.

Çünkü ben öğrendim
İnsan başkasını küçük düşürmek için
Kazdığı o yalan çukuruna
Bir gün kendi yalanıyla düşer.

Hayat
Kimsenin yüzüne bakıp
Sen nasıl yaşadın? diye sormaz.
Sadece aynayı tutar bizlere.
O yüzden
Kendini evliya sanıp
Şeytanlığını saklama hiç…
Çünkü Allah,
İnsanın anlattıklarına değil,
Yaşadığı hayata zaten şahittir.

Bazı insanlar
Cezasını bir başkasından değil,
Ektiği kötülüğü biçerek öder.
Benim payıma düşense
Uçurumun kenarında bile
Çiçek açmayı öğrenmekti.

Ben açtım…
Siz ise
Kendi karanlığınızda
Kendi ellerinizle
Büyüttünüz uçurumunuzu.
Ben uçurumun kıyısında çiçek oldum,
Siz o uçurumun ta kendisi…

Şunu unutmayın
Bazı çiçekler koparıldığında ölmez,
Köklerinden yeniden filizlenir.
Bazı insanlar da
Yıkıldığında bitmez…
Kimsenin göremediği yerden
Yeniden çiçek açar.

Ben çiçek oldum.
Siz ise uçurum.