Ayrı şehirlerde, görmeden gözü,
Gönül bir menzilde eritti közü.
Mekândan azade anladık sözü,
Kaderde mühürlü o saklı özü.

Bir rüzgâr esiyor sessiz ve derin,
Adını fısıldar taptaze serin.
Sırrını saklayan o kuytu yerin,
Gölgesi çekilir yorgun kederin.

Dünyanın yükünü arkada bırak,
Bizim özümüzdür bu kutlu durak.
Anlık bir dokunuş, tek dilde bak,
Gönül gözü açık, mesafeler ak.

Düğümler çözülür mısra boyunca,
İçimiz titrerken upuzun gece.
Gözlerimiz uzak, kalbimiz hece,
Bir usta sığınak buldu bu canlar.

O yüce vakitte, aynı zamanda,
Ruhlar fısıldaşır her bir yanda.
Bir mukaddes mühür durur nihanda,
İçimde yükselen akışı gizli.

Kalemler habersiz yazar yazıyı,
Çözüp bağrımızdan eski sızıyı.
Gönül göğü kaplar, siler mâziyi,
Şafak vakti doğan o nur bizimdir.

Maddeler silindi, zaman daraldı,
Gönül hırkamıza sükût yayıldı.
Habersiz kalemler nura boyandı,
Ruhlarda birleşen canlar bizimdir.

Tamer KARAKAŞ
19.09.2026