Pencereye daha sabahın ilk ışığı düşmeden,
ya bir telefon
ya da bir bilgisayar ekranı aydınlanır önce odada.

Saniyelerin amansız yarışında,
veri akışları,
dünya haber bültenleri,
dalgalanan piyasalar fısıldar kulağına.

İniş çıkışların amansız harbinde,
yükselen yeşil oklar
yanıp söner,
kırmızı oklar düşer.
Ve kırmızı yeşilin dansı başlar.

Yaşadığın stres,
zihinde biriken o ağır kaygı,
kim bilir,
ne fırtınalar koparır kalbinde;
ömür erir,
gençlik solar gider.

Faizler yükselir,
kurlar artar,
grafikler bir başka yöne gider.
Rakamlar durmadan değişir, bazen kâr, bazen zarar yazar
ve insan,
kendi hayatını unutacak kadar
rakamların peşinden koşar.

Kazandıkça açgözlü,
kaybettikçe öfkeli,
hiç doymayan bir açlık
yerleşir göğsüne.
Endeksler yükselir, düşer;
sen de onlarla birlikte
yükselir, düşersin sanki.
Oysa sen bir insansın,
bir mum çubuğu değil.

Huzur,
ne bir hisse tavanında,
ne bir kripto varlığın zirvesinde,
ne de bir fonun akıl almaz getirisinde.

Servet dedikleri,
bir ekranda parıldayan
dijital rakamlardan ibaret değil.
Gerçek servet
belki de
bir dostun seni aramasıdır,
hiçbir sebep yokken.

Kazanılan hiçbir servet
mutlu bir ailenin huzurunu satın alamaz.
Hayatın güzel yanları
yazmaz hiçbir hesap özetinde.

Belki temettüler cebi doldurur,
fakat ruhu doyurmaz.
Algoritmalar çözmez
ömrün derin muammasını.

Ne faiz hesapları,
ne açıp kapattığın pozisyonlar
hayatın karmaşasına çare olmaz.
Çünkü kaldıraçlı işlemler gözyaşını dikkate almaz,
raporlar
yaşanmamış gençlik yıllarını yazmaz.
Zamanın borsası,
ömrün vadeli hesabı yoktur;
geçmişe yatırım yapılmaz.

Kripto dedikleri,
kablolardaki dijital esinti,
menkul kıymet dedikleri,
sanal bir rakamın soğuk nefesidir.
Oysa insanın özlediği
bir dostun sıcacık sesidir.

Bir rüzgâr misali kâr zarar gelir geçer,
kazanmak, kaybetmek bir döngüdür.

Dünya,
sadece o soğuk tablolara sığdırılan verilerden ibaret değil,
çok daha derindir.
Hayat,
sadece kazanç hanesine yazılan sayılardan ibaret değil,
çok daha fazlasıdır.

Bazı zenginlikler
satın alınmaz,
bir dizede bulunur,
bir renkte saklanır,
bir ezgide yeniden doğar.

Bazı hazineler sayılmaz,
bir yağmur damlasında süzülür,
bir toprak kokusunda gizlenir,
bir eski şarkıda can bulur.

Kendine bir şans ver bugün,
fırtınalı denizlerden sakin bir limana çek ruhunun yorgun sandalını.
Paralar, pullar,
altınlar, gümüşler
varsın başkalarının olsun.
Doğa ve sanatın şifalı sularında dinlendir yorgun zihnini,
gönül hanen bugün sadece huzurla dolsun.

Bırak,
piyasa ekranları kapalı kalsın.
Bırak, grafikler
kendi kaderini çizsin.

Çık dışarı.
Gökyüzüne bak.
Çünkü zenginlik
bir pencereyi açıp
gökyüzünü hesapsızca izlemektir.
Hiçbir bulut
nereye gittiğini hesaplamaz.

Adım at.
Toprağa bas.
Ayakkabılarını çıkarıp
çimlerin üzerinde hesapsızca yürü.

Bir ağaca yaklaş,
dallarına dokun,
gövdesini kucakla.

Yıllardır aynı yerde duran o ağaç
sana gölgesini vermiştir, meyvesini vermiştir.
Hiçbir ağaç karşılık beklemez.

Bir çiçeği kokla.
Onun değerini
hiçbir piyasa belirleyemez.

Bir serçenin sesini dinle.
Belki de
uzun zamandır ilk kez
bir şeyin fiyatını değil,
sesini duyarsın.

Sonra
bir kitap aç,
sayfaların hışırtısını dinle.
Orada hiçbir mali tablo yok,
sadece
başka bir insanın ruhu var,
sana konuşuyor.
Bir kitabın kokusunda
kaybettiğin kendini ara.

Bir tablonun karşısında dur,
renklerin sana
hiçbir rakam söylemeden
konuşmasına izin ver.

Bir melodinin kollarına bırak kendini.
Bir piyano tuşuna dokun,
bırak notalar
içinde yıllardır susan
bir kapıyı açsın.

Çünkü her nota
bir hesap defterine yazılmaz.
Bazen
bir nota yükselirken göğe,
bütün kâr ve zararlar
anlamını yitirir.

Unutma:
Sanat,
insanın kendine döndüğü
huzurlu bir limandır.
Ruh ancak
sanatın, müziğin, edebiyatın o büyülü,
o sıcak yurdunda yeniden nefes alır.

Servet
sahip olduklarının toplamı değildir yalnızca.

Huzurla bir akşamı edebilmektir,
sevdiklerinle bir masada ekmeği bölebilmektir.
Sağlıkla bir sabaha uyanabilmektir,
çoluk çocuk ailecek gülebilmektir.

Her yükselişte sevinme,
her düşüşte yıkılma.
Her kazançta övünme,
her kayıpta dövünme.

Çünkü sen
bir grafik değilsin.
Hayatın
bir kâr-zarar tablosu değil,
bir mum çubuğu değil.
Kalbin
bir endeks hiç değil.

Bir gün,
son ekran da kapanacak.
Son veri tarih olacak,
son fiyata,
başka bir göz bakacak.

Ama sen
o gün heybende
ne götürebileceksin?

Kasa dairelerini mi?
Yükselen hisseleri mi?
Dijital cüzdanları mı?

Belki de insanın
en büyük kazancı;
—Dünyayı kazanmaya çalışırken
kendini kaybetmemesidir.—
—Dünyayı fethetmeye çalışırken
kendi ruhunu esir vermemesidir.—

Bırak dünya yarışsın.

Sen
kendi cennetinde kal.
Şimdi kapat ekranı.
Bir nefes al.
Derin.
Yavaş.

Çünkü bugün
hesaplanamayacak kadar zenginsin:

—Hâlâ hayattasın, kalbin atıyor.—

*Düşünmek Yaşamın Pasını Silmek Değildir, Karina Yayınevi, Ank,2018.