ANNEME MEKTUP
Anne…
Ben senin
küçük kızınım hâlâ,
yaşım kaç olursa olsun
sesinde çocuklaşan,
ellerini özleyince
içine kapanan…
Biliyor musun anne,
bazen aynaya bakıyorum,
gözlerimde seni görüyorum.
Bir bakışın,
bir gülüşün,
saçlarımı düzeltirken
yaptığın o küçük hareket
bende yaşamaya devam ediyor.
Çocukken
dünyayı kocaman sanırdım,
sen yanımdayken
hiçbir şeyden korkmazdım.
Meğer dünya küçükmüş anne,
sen benim yanımdayken
ben kendimi büyük sanmışım.
Hatırlıyor musun,
elimi tuttuğun günleri?
Ben o eli
hiç bırakmak istemezdim.
Şimdi büyüdüm belki
ama içimde bir kız çocuğu var,
hâlâ senin elini arayan…
Sana anlatamadığım
çok şey var anne.
Bazen susuyorum,
çünkü bazı duygular
kelimelere sığmıyor.
İçim acıdığında
adını söylüyorum.
Mutlu olduğumda
ilk seni düşünüyorum.
Bir güzellik gördüğümde
“Annem de görseydi” diyorum.
Çünkü sen,
benim hayatımdaki
ilk sevgi,
ilk güven,
ilk sığınaksın.
Anne…
Bir gün saçlarıma
ak düşse bile
senin yanında
yine küçük kızın olacağım.
Dizine başımı koyup
hiçbir şey söylemeden
öylece durmak istiyorum.
Sen saçlarımı okşa,
ben çocukluğumu bulayım.
Ve bil ki anne,
hayat bana hangi yolları açarsa açsın,
hangi şehirlerde büyütürse büyütsün beni,
kalbimin en güzel köşesinde
hep sen olacaksın.
Çünkü insan
annesinden uzaklaşabilir,
ama annesinden
hiç büyüyemez.
Ben senin kızınım anne…
Ve ömrümün sonuna kadar
bir yanım hep
senin küçük kızın kalacak.




Yüksel karataş 11AGUSTOS 2026



MALATYA YEŞİLYURT