Göksel 48
Sen Uyanırken

Sen Uyanırken
Gece henüz çekilmemiş olur yüzünden
biraz rüya kalır kirpiklerinin ucunda,
biraz sessizlik gözlerinde.
Mahmurluğu sabahın,

Göksel 48
Sen Uyanırken

Bu bir insanlık ayıbımıdır kabirlerinde unuttuğumuz insanlardan ahirette dua bekliyoruz bazende siz kendinizi rüyada zannediyorsunuz uyanınca rüya kâbusa dönüşüyor güzel rüyalarda yaşayalım


elleriyle usulca gözlerini ovar gibi,
sen de zamanı ağırdan alırsın.
Saçların, gece boyunca rüzgârla konuşmuş da sırlarını saklıyor gibidir.

Göksel 48
Sen Uyanırken

Evvelden dünya böyle değildi
Yaşadıkça dünyamı insanmı değişti
Saçların geceme ilk günkü kördüğüm gibi
Her bir teli en gizli sırrı saklıyor sanki





Yastığın izleri yanağında
gülümsemeye dönüşmemiş
küçük çiçekler gibi durur.

Göksel 48
Sen Uyanırken

Çiçekler gibi duran gülüşler ne yazıkki her çiçek gibi soluyor dünyada güzellikler göç ettiği zaman insanın gülüşüde dağılıp bir başka diyara hicret ediyor sahip çıkamadığımız güzelliklere su döküyoruz


Pencereye vuran gün ışığı
sanki seni seyretmek için beklemiştir.

Göksel 48
Sen Uyanırken

Okuyup anlamayan insan çabuk yanılır
Pencereye vuran ışığı elbet sanada yansır
Güvenme ilmine insanın sapması kolaydır
Bir seyreden bir bekleyen mutlaka vardır


Yüzüne değdiği anda
oda biraz daha aydınlanır,
duvarlar biraz daha beyaz,
sabah biraz daha güzel olur.

Göksel 48
Sen Uyanırken

İnsan sevdiği zaman yolları aşar ne zaman sevmeye başlarsanız sabah o zaman güzel olur insan severek iman ederse yüzüne değen su bile en güzel sevinçtir yüzüne değen su ise bir ırmaktır