Gece henüz tam çekilmemiş olur yüzünden;
biraz rüya kalır kirpiklerinin ucunda,

biraz sessizlik gözlerinde.
Mahmurluğu sabahın,

elleriyle usulca gözlerini ovar gibi,
sen de zamanı ağırdan alırsın.

Saçların, gece boyunca rüzgârla konuşmuş da
sırlarını saklıyor gibidir.

Yastığın izleri yanağında
gülümsemeye dönüşmemiş küçük çiçekler gibi durur.

Daha konuşmazsın hemen;
önce gözlerin uyanır,

sonra bakışların,
en son da o içimi ısıtan gülüşün.

Pencereye vuran gün ışığı
sanki seni seyretmek için beklemiştir.

Yüzüne değdiği anda
oda biraz daha aydınlanır,

duvarlar biraz daha beyaz,
sabah biraz daha güzel olur.

Bir fincan çayın buharı yükselirken,
sen ellerini kupaya sararsın;

o an, dünyanın bütün telaşları
kapının dışında kalır.

Çünkü sen sabahları,
aceleye gelmeyecek kadar zarif birisin

Ve en çok da gözlerin...

Uykunun kıyısından dönmüş iki duru deniz.

Bakınca insanın içinden
yeni başlangıçlara inanmak

Sen sabah uyandığında sevgilim,
güneş doğmuş olmaz sadece;

bir evin içine huzur,

bir kalbin içine sevinç,

Günüm anlam dolar sevgilim