Düştüğüm Yerde

Bulutlar üzgün bugün,
yağdırıyor hüzünlerini
damla damla.

Bir damla yüzümde,
bir damla içimde…
Islanıyorum.

Rüzgâr da hırçın biraz,
eskisi gibi değil.
Geçip gidiyor yanımdan
dokunmadan.

Oysa sen
bir rüzgâr gibi değildin;
sardığında
dünya susardı.

Şimdi her şey
allak bullak.

Saksıdaki çiçeğin bile
boynu bükük.
Güneşe dönmüyor yüzü,
sanki o da biliyor
bir şeylerin eksildiğini.

Ne yaptın bize sen?

Oysaki
sadece sevdim be gülüm.

Sadece sevdim.

Bunun bir cezası varsa
söyle, çekeyim.

Suçsa sevda,
cezamı ver.

Yeter ki
şu içimdeki mahkeme
bir gün dağılsın.

Ya da bırak…

Bırak aksın bu hayat
kendi yolunu bulsun.

Ne olacaktı?

Bir insan
bir insanı sevince
neden dünya
bu kadar zorlaşıyor?

Yaz bitiyor.

Bir yaz daha geçti
sensiz.

Takvim yaprakları düştü,
ben yerimden kıpırdayamadım.

Hafızamda
doldurulamayan bir boşluk var.

Adı yok.

Tarihi yok.

Sadece
kayıp bir zaman.

Bak, Eylül geliyor.

Ha geldi,
ha gelecek…

Sen hâlâ gelmedin.

Dünya kaç kere döndü
etrafında,
kaç sabah oldu,
kaç gece devrildi
bilmiyorum.

Şu trenler var ya…

Her biri
birilerini alıp götürdü
başka şehirlere.

Ben bir gıdım bile gidemedim.

Olduğun yerdeyim.

Olduğumuz yerde.

Merkezde…

Dünyanın merkezi
neresi sence?

Bence
insanın gönlünün
takılıp kaldığı yerdir.

Benimki
sende kaldı.

Güneş kaç kere battı sensiz,
saymadım.

Sabahlar öksüz şimdi.

Bir masa,
demli bir çay,
yarım kalmış bir sigara…

Ve pencerenin önünde
sessizce duran akşam.

Bir de kedim var.

Ara sıra uğruyor.

O da küs bana.

Haklı belki.

Bakamıyorum kendime.

Kendime bakınca
seni görüyorum.

Saçlarım biraz
daha beyaz.

Yüzümde
birkaç çizgi daha.

Zaman,
insanın yüzüne
sessizce yazıyor derdini.

Aynaya bakıyorum.

Tanıyorum kendimi
ama eskisi kadar
sevemiyorum.

Düş de kuramıyorum artık.

Sen düştüğünden beri
düşlerim de yoruldu.

Bir düş düştü içimden
önce.

Sonra ben.

O günden beri
düş düşeyim…

Düş düşecek.

Nereye kadar
bilmiyorum.

Belki bir gün
Eylül’ün serin bir sabahında
uyanırım.

Çay hâlâ demli olur.

Sigara hâlâ yanar.

Kedim belki
yine küs olur.

Ama ben
düştüğüm yerden
kalkmış olurum.

Belki sen gelmezsin.

Belki hiçbir şey
eskisi gibi olmaz.

Ama insan bazen
birini beklemekten değil,
beklerken kendini
kaybetmekten yorulur.

Ben artık
kendimi arıyorum.

Düştüğüm yerde.

Seni sevdiğim yerde.

Ve belki de
dünyanın merkezi sandığım
o küçücük yerde…

Gönlümün
senden başka
kimseye açılmayan kapısında