Sonsuz mavilikte seni arıyorum,
Gökyüzünün ufka değdiği o belirsiz çizgide,
Denizin dalgalarla iç çektiği o uzak kıyıda,
Belki bir iz, belki bir gölge bırakmışsındır diye.

Bakışlarımı göğe kaldırıyorum bazen,
bulutların arasından geçerken adını fısıldıyorum rüzgâra,
belki bir yerlerde sana dokunur da
içine benim özlemim düşer diye umut ediyorum.

Sonsuz mavilikte seni arıyorum,
çünkü mavi en çok sana yakışıyordu;
hem huzur hem hüzün taşıyan o derinlik,
senin bakışlarında saklıydı sanki.
Şimdi ne deniz aynı,
ne de gökyüzü eskisi kadar anlamlı.

Uzaklara daldıkça daha da büyüyor içimdeki boşluk,
İnsan birini kaybedince dünyanın rengini de eksik görmeye başlıyor.
Her dalga kıyıya vurduğunda “belki dönersin” diye bir ihtimal çarpıyor kalbime,
Ardından yine sessizlik kalıyor geriye.

Sonsuz mavilikte seni arıyorum,
Başka bir yerde bulamayacağımı biliyorum.
Sen artık bir şehirde değil, bir anıda değil,
Derin ve tarifsiz bir boşlukta yaşıyorsun.
O maviliğin içinde kaybolmadan, adını son kez içimden geçirip yine de seni aramaya devam ediyorum.