Aynı gölgeler düşüyor her defasında. Zaman, parmaklarımın arasından dökülen kum,
Ne giden geri gelir, ne kalan bulur huzur
Kimseler varmıyor aradığı durağa.
Tutsak olduğunu bilen varmı burda.

Boşuna dönüyor dünya
Aynı yere geliyor her defasında
Bir çemberin içine hapsolmuş canlar
Ölene ne oluyor düşünüyor kalanlar.

Hangi alemler vardır kimbilir
Sonsuz göklerin ardında
Hedefinden hiç şaşmıyor dünya
Bir kez yörüngesinden çıksa ne olur
Bu çemberi terk etsek ne olur
Koruyucu kalkanımız olmadan
Bitiş mi başlar, yoksa özgürlük mü
Boşluğa dökülse bütün gizemler
Kırılsa zamanın çizdiği çizgiler
Kurtulsa ruhlar kafesten
Bedensiz bir varlık olarak ebedyen
Sıyrılsak etten kemikten.

Sonra yavaşça aralansa perde,
O sonsuz göklerin gerçek yüzünde
Süzülsek o hayel dehlizinde
Belki oradadır aranan durak,
Belki de özgürlük yalnızca yok olmak.



Mustafa yaman
01 eylül 2026