​Herkes buraya dünya diyor,
Ama biz Araf’ı yaşıyoruz.
Her yanımız metruk ve Enkaz
Ben diyeyim yarım asır,
Siz deyin bir asır…
Doğduğum gün gördüm kargaşayı
Ateş ki hiç sönmeyen.
Siperler evimiz oldu,
Babalar, anneler yoruldu.
​Şafak sökmeden biçtiler çocukluğumuzu;

Ağır metallerin, yanık kokusu sindi üstümüze.
Boğazımı yırtan, düğüm düğüm asırlık bir sızı…
Yeşili özledik, her yer kırmızı!
​Görünmez bir ipte sallanıyoruz.
Bir neslin düne ait izleri,
Yarına dair tüm düşleri
Asılı kaldı kardeş…

​Gök çatlıyor burada!
Rüzgâr bile esmiyor;
Burası filistin burası gazze
Yalnızca bir korku, bir koşturmaca…
Her gün seyredilen acıların ülkesi burası.

Her eve ateş düşüyor, her ev yangın;
Kansızlar kan akıtıyor,
Burada merhamet yok kardeş!

​Eski bir fotoğrafı gizlediğim
Çocukluğum gülümsüyordu
Henüz toprağımiz kanla sulanmamıştı
O zamanlar analar ağlamamıştı.

Kocaman bir yıkıntıdan yükselen
Bir avuç duman kaldı geriye.
Görünmez bir ipte sallanıyoruz
Sizde derin uykular, bizde kefen
Taşlara kazıyoruz sızımızı
Toprak bile çatlıyor burada.
Feryat ne ki kardeş,

​
.
Mustafa yaman
03 agustos 2026