Gümüş bir halkanın yörüngesinde,
Dev bir gaz devinin soluk gölgesinde
Döner o uydu;
Ne toprağı bizim toprağımız,
Ne göğü bizim mavi ufkumuz
​Orada yaşam, silisyum ve kristalden bir doku,
Ne et taşırlar kemik üstünde, ne de bir koku.
Saydam gövdelerinden geçer morötesi ışık,
Düşünceleri birer elektrik akımı gibi karmaşık.
​Acıkmazlar ekmeğe, suya, buğdaya;
Beslenirler uydunun bağrındaki manyetik alandan.
İçerler gezegenin radyasyonunu yudum yudum,
İhtiyaç duymazlar ne bir sofraya ne zamana.
​Üremeleri bir kavuşma değil, bir parıltı transferi;
İki varlık yan yana gelir de yakalar o anı,
Zihnindeki en güzel deseni aktarır diğerine,
Ve kristal bir tohuma dönüşür bu ışık harmanı.
​Toprağın bağrında filizlenir yeni bir beden,
Şeffaf, sessiz ve kusursuz bir mimariyle.
Doğum dedikleri; bir ışığın ilk kez kırılmasıdır,
Kendi formunu bulmasıdır o derin emareyle
​Ölüm ise bir son değil o uyduda,
Sadece enerjinin serbest kalması...
Kristal bedenleri dağılır ince bir toza,
Ruhları döner gaz devinin fırtınalı halkasına.
​Ne gözyaşı dökülür arkalarından ne yas tutulur,
Çünkü bilirler; ışık kaybolmaz, sadece yol değiştirir.
Bizim "son" dediğimiz o soğuk karanlığı,
Onlar devasa bir şarkıyla gökyüzüne birleştirir.

.

Mustafa yaman
04 ağustos 2026