İnsan yazabilir mi kaderini ?
Bir kalem alıp da tekrar kendi alnına...
Ya da silebilir mi kötü bahtını;
Senin sildiğin gibi o kirli yüzümü, gözyaşlarımı?
Silebilir mi söyle bana, söyle be anam...

Hep keşke bebek kalaydım,
Ya dizlerinde, ya sırtında, ya o tahta beşikte...
Ya da hep kalaydım o kundağımda be anam !
Ağlamazdım bu kadar, bağırmazdım böyle,
Çağırmazdım o yattığın mezarından , her gün seni,
Bugünkü gibi ,anam anam diye ,
Avazım çıkana kadar böyle be anam!

Sen bana hep sevmeyi öğretmişsin ,
Elimdeki ekmeği bölüp vermeyi,
Yüreğim avuçlarımda gezmeyi,
Biri bir tokat vursa öbür yanağımı dönmeyi...
Kucaklamayı, sarılmayı öğretmişsin hep bana anam!
Kime ekmeğimi bölüp versem, kalanını da aldı elimden,
Kime yüreğimi versem, paramparça etti,
Kime sarılsam, sırtımdan vurdu beni...
Hiçbir şey senin bana öğrettiğin gibi değilmiş ,
Bu dünya çok kötüymüş be anam!

Anam, şu kaderi kim yazıyor alnımıza?
Hele şimdi bir söyle be anam;
Nasip nedir, kısmet nedir?
Hele bir yeniden anlat be anam...
Şu kirli dünyada "Kirlenmeden yaşayamazsın" deseydin ya be anam!
Ağlarsa anan ağlar , gerisi yalan ağlar deseydin ya.
Keşke hep bebek kalaydım yanı başında...
Vallahi de billahi de bağırmazdım, ağlamazdım bu kadar,
Avazım çıkana kadar böyle be anam...
Anam , beni niye doğurdun ki sen ?
Keşke doğurmaz olaydın beni be anam...