Sana bu şiiri Aydaki kulübemden yazıyorum.
O gözümüzde büyüttüğümüz,
İçinde birbirimizi bulup bulup
Tekrar kaybettiğimiz
O küçücük dünyaya bakarak yazıyorum.
Korkma, ben seni buralardan da görüyor,
Buralardan da seviyorum.
Yine o telaşlı hallerini gülümseyerek seyrediyorum.
Sabah mahmurluğunu,
Bir fincan kahve içmeden kendine gelemeyişini,
Geç kalma telaşıyla orayı burayı kırıp döküşünü,
O makyajsız yüzündeki o saf gülüşünü
Tebessüm ederek seyrediyorum.

Evet, sana bu şiiri Aydaki kulübemden yazıyorum.
Sen uyuyana kadar her gece seni bekliyorum.
Uzaklardan, üşüme diye üstünü örtüyor,
Ve seni öpüyor, öyle uyutuyorum.
Kabus görme diye geceleri rüyalarında nöbet tutuyorum,
Hiç gözlerimi kırpmadan.

Evet, sana bu şiiri Aydaki kulübemden yazıyorum.
Sana çok uzağım sanma;
Farz et ki damarında kan oluyor, akıyorum,
Göğsünün ortasında kalp olup atıyorum.
Başını çevir gökyüzüne, aya bak;
Sana el sallıyorum.

Sana bu şiiri Aydaki kulübemden yazıyorum.
Eğer göremezsen beni oralardan,
Bil ki bir köşede, gizli gizli ağlıyorum,
Şiirime yeni kelimeler, heceler arıyorum.
Bulduğum her taşa, kayaya ismini kazıyor,
Seni uzaklardan öpüp, koklayıp sarıyorum.
Seni nefes diye ciğerlerime çekip, her gün böyle yaşıyorum;
Ama senden başka herkes beni burada çoktan öldü sanıyor.