Duvardaki o guguklu saat geldi aklıma.
Bilirdi saat kaçta ,kaç kez öteceğini.
Üç oda ,bir salonlu evlerde,
Bilirdi herkes , saatin kaç olduğunu ,
Kimin kaçta nereye gidip , kaçta nereden geleceğini.

Şimdi , belki kimsenin umurunda değil ,
Akreple yelkovanın , kaçı gösterdiği.
Herkes bir birine kapı duvar şimdi.
Kaybolmuşuz , bir oda , bir salonlu evlerin içinde,
Kelimesiz, cümlesiz , hecesiz.
Herkes sağır ve herkes dilsiz.
Ellerimiz ile konuşabiliyoruz tek ,
Bir garip işaret diliyle.


Kadıköy , Sirkeci Vapuru geldi aklıma,
Bilirdi herkes , ne zaman kalkacağını.
Martılar , ortaktı ellimizdeki simitlere ,
Yüzlerde , paylaşılan tebessümlerle
Karnı doymuş , mutlu ,teşekkür eden martıların eşliğinde ,
Yanaşırdı vapur Sirkeci iskelesine huzur içinde.

Şimdi , bilmez kimse,
Hangi vapurun , hangi iskeleden ,ne zaman kalkıp ,nereye gideceğini,
Yanlış vapurlarda oturmuş ,asık suratlı insanlar ,
Ellerinde sıkı sıkıya tutar simitleri, martılardan saklarcasına.
Martılar aç ,martılar küs,
Yanaşır vapur ,martılar olmadan , yanlış iskelelere hüzünlü ve mutsuz,

Aklıma gelir bazen , akşam sofrasının o hazırlık telaşı.
Biraz sabır , biraz sadakat , bolca sevgi katılırdı yemeklere.
O guguklu saat söylerdi ,yemeğin piştiğini ,
Akşam yemeğinin vaktini.
Herkes beklerdi ,
Guguklu saat beklerdi.
Sofra beklerdi.
Oturacak en son kişiyi sofraya.

Şimdi , yemeklerde yok eski tat.
Ya sevgiyi eksik kattık , ya sabrı , belki hiç yok içinde sadakat.
Ayrı ayrı odalarda yeniliyor yemekler ayaküstü.
Ellerde tek kişilik tabaklarda.
Martılar gibi küs, herkes birbirine
Martılar gibi aç kaldık sevgiye.
Ve duvardaki o guguklu saat durmuş,
Yanlış iskeleler , yanlış insanlar ile dolmuş,
Herkes kaybolmuş,
Ve martılarda insanlardan öğrenmiş ,
Tebessüm etmiyorlar, küsmüşler artık.