Gitmek zorunda kalır bezen insan,
Çaresizliğini ,bir zarfın içine koyup ,
Adressiz , pulsuz bir mektup gibi,
Sevdiğinin kapısına sessizce bırakıp,
Usulca gider insan , biçare .

Mecbur kalır insan gitmeye ,
Sevdalarının resmini çizip ,
Yüreğine çaktığı çivilere asarak,
Kalanları bir eski valize toplayıp gider insan,
Gitmek zorunda kalır bazen insan ,

Bir elinde bir eski valiz, yüreğinde çakılı çiviler ile,
Gider insan , kalır mecbur ,meçhule gitmelere ,
Otobüs terminallerinin peronlarında,
Tren vagonlarının sert koltuklarında,
Ucuz otel odalarının eski yataklarında ,
Tenha park köşelerinin banklarında,
Valizini yastık yapar , uyumak ister ,
Uyku akar gözlerinden, uyuyamaz,
Hani o yüreğine çakılı çiviler var ya, batar durur ,
Yüreği acır ,uyuyamaz , o çivilerin acısından.

Zaman ilaçtır diye hep bekler insan,
Bir bakar, bitmiştir çoktan, o ilacın kullanım süresi ,
Bitmiştir , kırk yıllık hatırların vadesi,
Bir bakmışın, paslanmış , yüreğine çaktığın çiviler ,
Solmuş , o çivilere astığın resimler,
Yırtılmış , yıllarca taşıdığın o eski valiz,
Savulmuş sağa sola içindeki hatıralar ,
Bir yanda , gözlerinden uyku akan ,
Gitmeye mecbur kalmış ,
Çoktan adı sanı unutulmuş bir yorgun adam,
Bir yanda , yere dökülen anıları süpüren ,
Toplayıp çöpe atan, vicdansız çöpçüler.