İkimiz çok kalabalıktık,
Sığmazdık bu şehre.
Biz iki kişilik dev bir aşk ordusuyduk,
Taşıdığımız silah ise o iki yürekti
Uyuyakalmış bu kentin, iki belalısıydık biz;
Söylediğimiz şarkıları ezberlemişti
Sokaktaki sarhoşlar bile.
Biz bağıra bağıra yaşardık aşkı,
Korkmadan, utanmadan, kimseden...

Geceyi uyandırırdık uykusundan,
Kurşun sıkardık sessizliğe.
Tüm şehri doldururdu içimizdeki kalabalık;
Şehir bizden öğrendi bağırarak sevmeyi.
Kim bilir kaç sağır ve dilsiz aşık dile geldi,
Kim bilir kaç kör koşmaya başladı aşkın peşinden...
Ve dedikodumuzu yapardı herkes:
"Bak şu delilere!" diye,
Ama biz aşkı öğrettik sarhoşlara ve bütün kedilere...

Sen gittin gideli bu diyardan,
Şehir aniden tenhalaştı,
İçim ise büsbütün ıssız.
Sarhoşlar unutmuş ezberledikleri şarkıları,
Geceler yine o eski karanlık derin uykusunda;
Top atsan uyandıramıyorsun kimseyi,
Herkes sanki ölüm uykusunda...

Kurşun sıktığımız o sessizlik de öldü çoktan.
Şimdi herkes kör, herkes sağır...
Ben de onlardan biri gibiyim artık;
Görmüyorum, duymuyorum, eğer sen yoksan yanım da,
İşaret dili ile konuşuyorum kendimle bile,
Senmişsin meğer , içimde o tatlı kalabalık,
Meğer ben senden öğrenmişim , tek iken çok olabilmeyi ,
Azalıyorum ben , eğer yoksan sen yanımda ,
Tükeniyorum bende atık ağır ağır,
Kayboluyor içimde ki o tatlı kalabalık......