İnsan gerçekten ne zaman kul olur; nefsine yenilmediğinde mi, yoksa her yenilişinde yine Hakk’a dönebildiğinde mi?

Belki de bunun kesin bir cevabı yok; kulluk yaşayarak, düşe kalka öğreniliyor. Bazen gururundan vazgeçerek, bazen haklıyken susarak, bazen kimsenin görmediği bir iyiliği yaparak, bazen de düştüğü yerden yeniden Hakk’a dönerek…

İnsan en çok kendi nefsiyle sınanıyor. Gururuyla, hırsıyla, öfkesiyle, dünyaya olan bağlılığıyla her gün yeniden imtihan oluyor. Kul olmak için biraz da “ben”in yanması gerek. Nefisten eksildikçe Hakk’a yaklaşmak, yandıkça arınmak…

Bu şiirde kulluk öyle güzel anlatılmış ki, okurken insan ister istemez kendi nefsine dönüp bakıyor. Gururundan, hırsından, “ben”inden sıyrılmanın ne kadar zor ama ne kadar kıymetli olduğunu hissettiriyor. Düşsen de yine Hakk’a dönebilmek… Bence şiirin en güzel yanı bu.

Güzel yüreğinize sağlık, değerli şairim.
Sonsuz Sevgimle…