Uzun süre kendi yarattığın çarmıhı sırtında taşımak, sonra onu sevgi sanmak...

Oysa bazen insan, aşkı değil; acıyı, alışkanlığı, umudu ve bir gün her şeyin değişeceğine dair inancını taşır omuzlarında.

Çünkü başka türlü sevilme öğretilmemiştir ona...

Ve bir gün o çarmıhı sırtından atmak, aşktan vazgeçmek demek değildir.

Sadece kendinden vazgeçmeyi bırakmaktır.

Çünkü gerçek aşk, insanın kendini yok etmesini istemez. Onu yok sayarak var olmaz, olamaz.


Sürekli yaralayarak kendini kanıtlamaz.

Oysa aşk her zaman vardır.

Bazen bir insanda, bazen doğada, bazen eski bir hatırada, bazen her şeyden vazgeçip kendine yeniden kurduğun hayatta…

Sadece adres değiştirir aşk.

Belki de bazı vedalar, aşkın bittiğini değil; aşkı yanlış yerde aramaktan vazgeçtiğini gösterir insana.

Ve insan bir gün o ağır yükü omuzlarından indirdiğinde anlar:

Meğer usulca yere bıraktığı şey aşk değilmiş.

Kendinde aşk adına, feda ettikleritmiş.