Kıymetli Ke
Bu şiir, sessizliğin en yüksek sesle konuştuğu yerdir.
Gönül kabarık, dokunulunca çatlayacak kadar dolu; heybeler taşmış, sözler can alacak kadar keskin. Duygular sandığa kilitlenmiş, anlatmak yormuş. Herkesin doğrusu ayrı, aynı yara başka kanıyor. Biri yanıyor, öteki sızısız; biri hasretle bakıyor, öteki vicdansız. Kuşlar salınıyor, başkası avlıyor.
Ve:
“Bundan sonra sözüm bana.
Hakkıma, onuruma saygı yoksa
kulak duymaz, dil susar.”
Bu satırlar, yorgunluğun isyanı değil, onurun en sakin ve en sert kararıdır. Anlatmaktan yorulmak, duyguları kilitlemek bir yenilgi değil; kendine duyulan saygının son kalesidir. Kimseye borçlu olmayan bir yalnızlık, başkalarının duyarsızlığına karşı seçilmiş bir haysiyettir.
Şiir, “anlatamamaktan yoruldum” diyerek bitmiyor; anlatmayı bırakarak, kendi içine çekilerek, kendi hâlini yaşayarak bitiyor. Ve bu bitiş, en güçlü başlangıçtır. Çünkü bazı gönüller artık anlatmak için değil, sadece var olmak için susmayı seçer.
Ve o susuş, en vurucu şiirdir.
Alkışlıyor ve tebrik ediyorum.