Tahta kurusu kemiriyor,
Delikler açıyor,
Parlak, cilalı parkeye.
Uyutmayan pire
Yorganı yaktırıyor.
Ayı kış uykusunun
Derin sessizliğinde.
Arı çiçekten çiçeğe
Uçuyor yaşamın nefesine.
Yılan yaklaşıyor sinsice
İki küçük diş izi kalıyor.
Kurt yalnız da savaşıyor,
Kedi kendi özgürlüğünde.
Bir kaplumbağa geçiyor,
Diyor sakın acele etme .
Kelebek, solucan, karınca
Her biri bir ayettir hayatta.
Ben mi hayvan?
Onlar mı insan?

Paylaş:

6 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (3)

5.0

100% (3)

İnsan ve hayvan Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz İnsan ve hayvan şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

İnsan ve Hayvan şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

serdarascioglu, @serdarascioglu

1.9.2026 09:34:02

5 puan verdi

İKİ AYAKLI...KARPUUZ...AKILLI , hayvanlardan sıra bize gelmez .

Etkili Yorum

bdbedri, @bdbedri

1.9.2026 09:07:48

5 puan verdi

Değerli Ke
Hayvan mı, insan mı?
Tahta kurusundan ayıya, arıdan yılana, kurttan kelebeğe… Her biri kendi doğasında, kendi gerçeğinde. Parkeyi kemiren, yorganı yaktıran, sessizce uykuya dalan, çiçekten çiçeğe uçan, sinsice ısıran, yalnız savaşan, acele etmeden yürüyen… Hepsi birer ayet.
Biz ise “insan” diye övündüğümüz kabuğumuzda çoğu zaman tahta kurusu kadar inatçı, pire kadar huzursuz, yılan kadar sinsiyiz. Onlar doğalarına sadık kalırken, biz kendi doğamızı unutup “daha üstün” olduğumuzu sanıyoruz.
Belki de soru ters:
Hayvan olan kim, insan olan kim?
Asıl vuruşu şiir zaten yapmış:
Her canlı kendi ayetini yaşıyor.
Bizimkisi ise çoğu zaman bir yalan
Düşün dünyanızı ve farkındalıkları güne taşımanızı kutlarım..

Etkili Yorum

Yılmaz Tizgöl , @yilmaztizgol

1.9.2026 07:26:25

5 puan verdi

Şair, insan ile hayvan arasındaki ayrımı doğadaki farklı canlıların davranışları üzerinden sorgularken, her birinin hayat içinde ayrı bir anlam ve öğreti taşıdığını sade fakat düşündürücü bir anlatımla ortaya koymuş. “Bir kaplumbağa geçiyor, diyor sakın acele etme” dizeleri, insanın bitmeyen telaşına doğanın içinden verilen KENDİ HALİNDE bilgece bir öğüt gibi duyuluyor. “Kelebek, solucan, karınca; her biri bir ayettir hayatta” sözleri ise hiçbir canlının yaradılış içinde gereksiz ve anlamsız olmadığını güçlü biçimde vurguluyor. Şiirin sonunda yöneltilen “Ben mi hayvan, onlar mı insan?” sorusu, insanın üstünlük iddiasını tersine çevirerek okuru kendi davranışlarıyla yüzleşmeye çağırıyor.

Şairi kutluyorum, kalbi selamlarımla.