Hayatın sonuna yaklaştığını hisseden bir insanın geçmişle gelecek, akılla yürek ve susmakla haykırmak arasında kalışını derin bir iç hesaplaşmayla anlatmış şair. “Dil, muhabbetle bıçak arasında” dizesi, sözün hem iyileştiren hem de yaralayan gücünü çarpıcı biçimde hissettiriyor. “Yıllar aktı, akmadı saatler” sözü, ömrün hızla geçmesine rağmen bazı acıların insanı aynı anda tutmasını güzelce ifade ediyor. “Düşürseler de ayaktayım, arasındayım kendi kollarımın” dizeleri ise bütün yalnızlığa rağmen insanın sonunda kendisine sığınmasını güçlü biçimde tamamlıyor.

Kutluyorum, kalbi selamlarımla.

İki Arada Kalmışlık (Araf): Hayatın tam ortasında, ne tamamen teslim olmuş ne de tamamen vazgeçmiş bir duruş var.
Doğanın kararsızlığıyla (bahar-kış, yağmurun yağması-yağmaması) ruh halinin paralelliği imge gücünü artırıyor.
Geriye dönmenin bir yangın, ileriye gitmenin ise yalnızlık getireceği fikri, insanın hayat yolculuğunda hissettiği çaresizliği ve sıkışmışlığı net biçimde göz önüne seriyor.
Şiirin son kıtası ("Kırılsam da, dağılmadım / Düşürseler de, ayaktayım") hüzünlü ve kararsız atmosferin içinden çıkan güçlü bir ayakta kalma iradesini ortaya koyuyor. Bütün belirsizliklere rağmen kendini teselli eden, kendi kollarına sarılan özgün bir direnç öne çıkıyor.
Dizelerdeki ritim ve tezatlar (sona yaklaşmak / başlangıç yapamamak, akan yıllar / duran saatler) içsel çatışmayı son derece başarılı bir şekilde hissettiriyor.
Değerli dost şairemizi bu şiirinden dolayı tebrik ediyorum ve kutluyorum. Çünkü, kaleminden çok güzel ve anlamlı şiirler okuyoruz. Selam ve saygılarımla hayırlı akşamlar dilerim.