Bu şiir, yüksek bir olgunluk, muazzam bir içsel güç ve koşulsuz bir kabul duruşunu simgeliyor.
İnsan ilişkilerindeki tüm olumsuzluklara, sevgisizliğe ve nankörlüğe karşı örülmüş sarsılmaz bir ruhsal kale tasviri var.
Şair, kendisine yönelik nefret ve kini bile söndürecek kadar derin bir sessizliğe sahip.
Karşısındakiler ne kadar yıkıcı gelirse gelsin, onları kendi "denizlerinde" ve "şefkatli ellerinde" ağırlamaya hazır. Negatif enerjiyi emip nötrleyen bir sığınak rolü üstleniyor.
"Değseniz de, değmeseniz de saygılıyım" dizesi, şairin değer yargılarını başkalarının davranışlarına göre belirlemediğini gösterir.
İyiliği ve saygıyı karşılık beklediği için değil, kendi karakterinin bir gereği olduğu için sunuyor.
Şiirin zirve noktası ve tüm bu yükü nasıl taşıdığının cevabı son dizede saklı: "Ben Kendi Halimin dermanıyım."
Şair kimseden bir "Nasılsın?" sorusu beklemiyor, yaralarını saracak bir merhem aramıyor. Kendi kendine yettiği ve kendi iç huzurunu inşa ettiği için, dışarıdan gelecek her türlü yüke (derde ve sevince) göğüs gerebiliyor.
Başkalarının karmakarışık, öfkeli ve sığ dünyasına karşılık; kendi içinde derin, dingin ve kendi dermanını üreten bir bilgelik portresi çizilmiş.
İşte böyle engin bir yüreğin seslenişi, ve hayatın eksisini de artısını da severek karşılayan bir insan.
Bu güzel şairemizi ve yazmış olduğu şiiri tebrik ediyorum ve kendisine "nasılsınız" diye soruyorum.
Selam ve saygılarımla esen kalın.