Kula bel bağlama, biter nefesi,
Gün gelir unutur, duyulmaz sesi.
Fani sevdaların boştur hevesi,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Gönlünü kaptırma dünya malına,
Güvenme insanın tatlı diline.
Bırakır tek başına hicran çölüne,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Aç her an elini, O’na yönel de,
O’dur derman olan her gizli derde.
Bırakmaz kulunu ne dar, ne yerde,
Allah’ı dost eyle, asla unutmaz seni.

Yaratan odur ki, canı can eden,
Gözünden dökülen yaşı fark eden.
O’dur sana senden daha yakın olan,
Allah’ı dost eyle, asla unutmaz seni.

Her kapı kapansa O’nunki açık,
O’dur karanlığa lütfeden ışık.
Beşerin sevdası her daim dolaşık,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Gözyaşı dökersen O işitir nazı,
Kul bilmez kalbinde olan avazı.
Yalnızca O’na kıl niyazı, namazı,
Allah’ı dost eyle, asla unutmaz seni.

Mal mülk dediğin bir anlık rüya,
Kimler geldi geçti bak şu dünyaya.
Sığınma gölgesi solan hülya ya,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Dünya dedikleri fani bir han dır,
Gelenler göçüyor, giden bir candır.
Sana yâr olacak ancak Rahman’dır,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Dost sanıp sarıldığın sırtından vurur,
İnsanoğlu çiğ süt emmiştir, durur.
Kalbindeki sevgi biter de kurur,
Kulu dost eyleme, gün gelir unutur seni.

Gönül aynasını temiz tut her an,
O’dur kalbi bilip, halinden anlayan.
Yalnızca O’dur her yarayı saran,
Allah’ı dost eyle, asla unutmaz seni.

Ezelden ebede hükmü süren O,
Kulunun her gizli sırrını gören O.
Sana şah damarından yakın olan O,
Allah’ı dost eyle, asla unutmaz seni...

Ufuk Güney