Sevginin dili konuşmuş bu güzel eserinizde. Ne kadar güzel, ne kadar anlamlı dizeler. Sevenin halleri birer sahne olmuş okuyan gözlerde. Kutlarım usta kalemi. Selamlar saygılar üstadım. Hayırlı geceler dileğimle

Aşkın insanı aklın sınırlarından çıkarıp imkânsıza meydan okutan hâlini ustalıkla anlatmış Celil kardeşim. “Taşa tohum eker insan sevince” dizesiyle “Feleğe yan bakar insan sevince” sözü, sevdanın gücünü çok güzel yansıtıyor. Kutluyorum kardeşim, kalbi selamlarımla.

"...İmkânsız şey yoktur fiiliyatta
Gerçekler değişir düşle hayatta
Çok sırlar gizlidir muhteviyatta
Taşa tohum eker insan sevince..." şu dizelere katılmamak elde değil hayatta gerçek sevenlerin yaptıklarına bakınca Ferhat şiirin için dağları delmiş Mecnun Leylaı için kendini çöllere atmış daha neler neler ve yine atalarımız dememiş mi? İki gönül bir olunca samanlık seyran olur diye sevginin çözemeyeceği aşamayacağı engel yoktur.
Sevginin dili yoktur ama onu sagır ve dilsizler bile anlar insan yeter ki sevsin neler olur neler anlamında kaleme alınmış bu anlamlı ve anlatımı güzel şiir ve değerli şairi tebrik ediyor nicelerine diyor esenlikler diliyorum. kaleminiz daim ilhamınız bol olsun.
Sonsuz saygı ve selamlarımla. Tebrikler.

Değerli üstadım Celil Çınkır Bey,

“İnsan sevince” hâlinin psikolojisini, tasavvufî çağrışımlarını ve halk şiirinin aşk geleneğini aynı potada buluşturmuş. Her dörtlükte aşkın insanda yarattığı değişimin başka bir yüzü çıkıyor karşımıza:
Akıl geri çekiliyor, imkânsız mümkünleşiyor, gerçek düşle yer değiştiriyor; insan kendinden başlayıp sevgilide, sevgiliden de Hakikat’te başka bir menzile doğru yürüyor.

“Akıl izne çıkar insan sevince” dizesi şiirin mizahi damarını açarken; “Harmandan Rahman’a çıkarken yolu / Kays’tan kopya çeker insan sevince” dizeleri aşkı beşerî sevdadan tasavvufî bir yükselişe taşıyor. Kerem, Kays, Rahman gibi göndermeler de şiiri yalnız bugünün aşk anlayışına değil, yüzyıllardır süregelen aşk anlatısına bağlıyor.

Dilin yer yer ironik, yer yer nükteli; fakat altında ciddi bir hakikat var: İnsan gerçekten sevdiğinde yalnız sevdiği kişiye değil, kendisinin başka bir hâline de dönüşüyor.

Şiirin en güçlü tarafı da bu dönüşümü hem düşündürerek hem gülümseterek anlatabilmesi. Aşkın hem aklı şaşırtan hem gönlü çoğaltan hâllerini güzel bir şiir diliyle buluşturmuşsunuz,
Okuyana da insanın sevince nasıl değiştiğini, kendinden nasıl geçip gönlünün hakikatine vardığını hissettiren, tebessümle düşündüren bir şiir olmuş.

Finaldeki “Delibal” göndermesiyle şiirin bütün o coşkulu, deli-dolu aşk atmosferini de güzelce taçlandırmışsınız

Kaleminiz daim olsun, gönlünüzden aşk ve şiir eksilmesin 🌿☕️
Nice şiirli günlere sevgi ve muhabbetle.
Yeşil Gönen'den gönül dolusu,
Selam ve saygılarımla 🌹

Şiir, aşkın insan ruhunda yarattığı o büyük başkaldırıyı ve dönüştürücü gücü muazzam bir coşkuyla ele alıyor. Sevmenin mantık sınırlarını aşan doğasını; ferman tanımayan, feleğe yan bakan ve imkânsızı mümkün kılan yapısını hikmetli bir edayla anlatmış. Kerem’in ve Kays’ın (Mecnun) izinden giden bu tutku, aşkın sadece bir duygu değil, insanı baştan ayağa yeniden inşa eden manevi bir hal olduğunu gözler önüne seriyor.

İnsan sevince,
aşmayacağı yolun
geçmeyeceği nehrin
söndürmeyeceği ateşin
dünyada var olmadığını düşünür
sevince tabi
her sevmenin sevmek olmadığını söyler erenler
DELİBAL deli bir sevme anlatmış
kutlarım efendim...